_ نمی دانم پس از مرگ چه خواهم شد

                                  نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خاهد ساخت

       ولی بسیار مشتاقم

                                           که از خاک گلویم سوتکی سازد

                                                                                          گلویم سوتکی باشد

   به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

                                                                      و او یکریز و پی در پی

           دم گرم خمودش را

                                   در گلویم سخت بفشارد

                                                       و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدینسان بشکند دائم

                                           سکوت مرگبارم را

_ قلم توتم من است. به قلم سوگند، به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند، به ضجه های دردی که از سینه اش بر می آید سوگند که توتم مقدسم را نمی فروشم. انگشتانم را بند بند می برم، حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم اما، قلم را به بیگانه نمی دهم.

«دکتر علی شریعتی»